var kengkeng : human;

When things in your lives seem almost too much to handle, when 24 hours in a day are not enough, remember the mayonnaise jar and the 2 cups of coffee.

A professor stood before his philosophy class and had some items in front of him. When the class began, he wordlessly picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. He then asked the students if the jar was full. They agreed that it was.

The professor then picked up a box of pebbles and poured them into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles rolled into the open areas between the golf balls. He then asked the students again if the jar was full.  They agreed it was.

The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else. He asked once more if the jar was full. The students responded with an unanimous “yes.”

The professor then produced two cups of coffee from under the table and poured the entire contents into the jar effectively filling the empty space between the sand. The students laughed.

“Now,” said the professor as the laughter subsided, “I want you to recognize that this jar represents your life. The golf balls are the important things—your family, your children, your health, your friends and your favorite passions—and if everything else was lost and only they remained, your life would still be full.

The pebbles are the other things that matter like your job, your house and your car.

The sand is everything else—the small stuff. “If you put the sand into the jar first,” he continued, “there is no room for the pebbles or the golf balls. The same goes for life. If you spend all your time and energy on the small stuff you will never have room for the things that are important to you.

“Pay attention to the things that are critical to your happiness. Play with your children. Take time to get medical checkups. Take your  spouse out to dinner. Play another 18. There will always be time to clean the house and fix the disposal. Take care of the golf balls first—the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand.”

One of the students raised her hand and inquired what the coffee represented. The professor smiled. “I’m glad you asked.

It just goes to show you that no matter how full your life may seem, there’s always room for a couple of cups of coffee with a friend.”

—-

Some golf balls missing. My pebbles are enough. Sand is enough. Coffee… some are left behind.

October 15, 2008 - August 18, 2009 ang setting ng e-diary ko (Yes, E-DIARY. Pauso ko? :)) sa MS Word kasi nakalagay. Password protected.).

Natatawa ako kapag nababasa ko. Minsan kinikilig… nagbabalik yung mga emotions ko noong mga panahon na iyon. Sobrang ano ko pala sa kanya… kasi siya halos ang laman ng diary ko. It’s either kilig, tuwa, selos, inis, kilig, at kilig. :”>

Nakakamiss din pala… siya. Nakakamiss din pala yung may dahilan ka para mas gumanda ang araw mo. Ewan ko ba kung tanga ako at ganoon ang ginawa ko… o tanga ako dahil hanggang ngayon parang meron parin. Parang may hinahanap, may inaasam… parang BITIN. Parang may dapat pa akong ginawa.

Waaaaaaaaaaaa! Tama na, tama na. Tapos na eh.

Naisip ko na ako naman pala talaga ang tanga. Ako ang mas nakasakit. Ako ang mas nakapanira. Hindi totoo na hindi ko siya deserve… siguro it’s the other way around in a weird way.

Kung magkakaroon lang ako ng pagkakataon na makausap siya ulit, sasabihin ko na ang mga salitang pinipigil ko noon, sasabihin ko lahat! Magpapaliwanag ako, hihingi ng tawad… kahit alam kong wala namang maiiba kung gagawin ko iyon gagawin ko parin. For the sake of having my PEACE OF MIND.

Kahit batang paslit lang iyan sa kalye, isang binata marunong nang mang-chikabebz, isang dalagang natuto nang lumandi, isang tatay, isang nanay„ o kahit lolo at lola na… lahat gustong makaramdam ng appreciation. Kahit kaunti lang.

Sino ba naman ang ayaw makaramdam na tama sila? Sino ba ang ayaw makaramdam ng pasasalamat dahil napasaya o natulungan silang iba?

Hindi naman por que maliit na bagay lang ang nagawa mo, hindi na dapat purihin.

Minsan, nakakalimutan na natin yung mga taong gumagawa ng mabuti sa atin. Dahil sa araw-araw nilang ipinapakita ang kabaitan nila, normal na ang tingin natin doon… resulting with taking him for granted.

Wag kang matakot i-express ang appreciation mo. Kahit kaunting “Salamat” lang okay na. Basta ipakita mo lang na naaappreciate mo siya.

Kung gusto mong maappreciate, dapat matuto ka munang um-appreciate ng iba.

Madalas ko ‘tong sinasabi nowadays, pero uulitin ko parin.

“Madami akong pasalamatan dahil kahit hindi niyo alam, marami na kayong naibibigay sa akin.”

Nakapagpasalamat na ako pero tingin ko hindi pa sapat. Sana balang araw, may matanggap din kayo sa akin… na hindi ko inaasahang naibigay ko pala.

Maybe it was a grandparent, or a teacher, or a colleague. Someone older, patient and wise, who understood you when you were young and searching, helped you see the world as a more profound place, gave you sound advice to help you make your way through it.

For Mitch Albom, that person was Morrie Schwartz, his college professor from nearly twenty years ago.

Maybe, like Mitch, you lost track of this mentor as you made your way, and the insights faded, and the world seemed colder. Wouldn’t you like to see that person again, ask the bigger questions that still haunt you, receive wisdom for your busy life today the way you once did when you were younger?

Mitch Albom had that second chance. He rediscovered Morrie in the last months of the older man’s life. Knowing he was dying, Morrie visited with Mitch in his study every Tuesday, just as they used to back in college. Their rekindled relationship turned into one final “class”: lessons in how to live.

Umagang-umaga, napaiyak ako ng librong ito.

Sa totoo lang, hindi ko alam ang sasabihin ko tungkol sa librong ito. Napakahirap idescribe kung gaano ko ito na-enjoy. Ito yung tipo ng libro na DAPAT mabasa ng lahat! Sigurado akong matapos mong basahin ang simula hanggang sa pinakahuling pahina, pagkasara mo ng libro, ibang tao ka na. Mas malawak ang pananaw sa buhay. There will be a realization… and a whisper from your heart saying, “Thank you, Morrie.”

Napahiling tuloy ako na sana makakilala ako ng isang Morrie Schwartz. Sana magkaroon ako ng guro, kaibigan, at magulang na katulad niya.

Gusto ko sanang ulit-uliting ang pagbabasa. Kaso naisauli ko na. Kapag nakita ko ito sa bookstore, hindi ako magdadalawang isip na bumili. Gusto kong balik-balikan ang lahat ng aral niya. Gusto ko muling maramdaman lahat ng naramdaman ko habang binabasa iyon. Gusto kong mabasa ng lahat ang librong ito… hindi pwedeng hindi! Isa ito sa mga BOOKS THAT YOU MUST READ BEFORE YOU DIE. Napakaraming aral na mapupulot at saka… arrgggg! Hindi ko talaga ma-express! Basta… overwhelming ang emotions! Para kang pinanganak ulit!

This is now my favorite book.

I LOVE YOU, MORRIE!

3/5 stars.

Ewan ko ba. The first half of the book is… draggy? Parang filler lang. Ipinakita lang ang buhay ni Galo sa Maynila. I think the story really starts in the middle of the book - when he came back to San Ildefonso.

Matatakutin ako. Pero hindi naman ako natakot masyado dito. Siguro napa-nganga at nanlaki ang mata ko sa ilang parts… pero yun na yon. Hindi ko naramdaman yung takot na para bang gusto mo nang ibalibag yung libro kasi parang hindi mo na kayang ituloy.

Minsan tuloy naiisip ko na overrated na si Bob Ong. O baka naman nasanay lang ako na laging comedy ang gawa niya kaya hindi ko masyadong na-feel ang pagka-horror.

Pataas ang intensity ng libro sa sa bawat pagbuklat mo papunta sa katapusan. Sayang, kung kailan naman talagang na-eenjoy ko na ang pagkahorror, doon pa kailangang matapos ang libro.

Iniwan ako ni Bob Ong ng maraming tanong sa isip ko. Asan na si Niko? Ano nang nangyari sa kanila nina Galo at Jazel? Ano na ang mangyayari kay Mama Susan? Ano ba talaga ang nangyayari sa lugar nila (nakalimutan ko yung name nung lugar. basta T…something)? In short, open-ended ang story.

Nakakainis tuloy. Hindi mo alam kung sinasadya ni Bob Ong o baka hininto na talaga niya dahil malapit na siyang lumagpas sa word count. Sayang. Kung binawasan lang niya yung mga walang kwentang parts. Tiyak na mas maganda ang libro kung hindi doon natapos.

But then, kung ang goal ni Bob Ong ay ang pag-isipin ang readers niya, nagtagumpay siya roon.

Noong nag-offer sila ng slot para sa KR (Kilig Republic), hindi lang basta-bastang pinagawa kami ng story tapos iyon na!

Nagkaroon kami ng conference. Siyempre dapat i-check ang plot ng mga story na gagawin namin. Mahirap na yung may magkakamukha.

Binigyan kami ng tips nga mga nakatataas sa amin. About sa tamang usag ng bantas… etc.

Doon ko lang din na-feel ang ibig sabihin ng DEADLINE! At tlagang sa last minute pa ako nagpasa. Ako ata ang huling nagpasa, eh?

At ang huli…

Sa isang story, kailangan laging may PALABOK! - courtesy of Kuya Roje. Iyon ang tip na may pinakamalakas na imapact sa akin! :D

My word for the week.

Sorry nameyn!

Sinabi na kasing BaTman eh! BaTman!! Hindi R! T!!!! BATTTTTTMAN!

@_@

Sa mahigit isang buwan na wala kaming klase, parang nakalimutan ko na kung paano mag-aral. At kung iisipin ko ang dami ng oras na wala ako ginagawa, parang nahiya naman ako kasi wala ako masyadong nagawang productive. @_@

Lahat ng pinlano kong gawin hindi ko nagawa. Lahat ng kailangang gawin hindi ko nagawa. Lahat ng dapat gawin hindi ko nagawaaaaa! Wala na akong ginawa sa bakasyon na ito kundi wala.

Reklamo nang reklamo na ang daming dapat gawin pero wala namang ginagawa para may magawa. @_@

Naiimagine ko nang may nakasukbit sa aking plakard (tama ba? hahaha) na may sulat na…

“BABALA: HUWAG TULARAN”

Hahahaha~ :D

#ayokopangpumasoookkk!

Ikaw nasa 2011 na, pero yung ibang tao sa ibang parte ng mundo nasa 2010 palang.

:o